Türkiye’nin Diplomasiyle Yazdığı Umut

Selvihan KurnazKÖŞE YAZISI
🌿 Gazze’de Barışın Sessiz Yankısı:
Türkiye’nin Diplomasiyle Yazdığı
Umut
Gazze’de yıllardır yankılanan
bombalar, bir şehrin değil,
insanlığın vicdanını paramparça
etti.
Ama bugün, o yıkıntıların
arasından ilk kez bir sessizlik
yükseliyor — savaşın değil, barışın
sessizliği.
Ve bu sessizliğin içinde,
Türkiye’nin sözü var; diplomasiyle
örülmüş bir umut, insani bir farkın
sesi…
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “Bizim
de aktif olarak katkı verdiğimiz
anlaşmadan dolayı memnuniyet
duyuyorum” cümlesi aslında bir
sonuçtan çok, bir vicdan sürecinin
özeti.
Çünkü Gazze’de atılan imzalar
yalnızca kâğıt üzerinde değil;
yüreklerde atıldı.
—
🇹🇷 Türkiye’nin Rolü: Gücün Değil,
Vicdanın Diplomasisi
Yıllardır dünya, Gazze’yi seyreden
bir sessizliği yaşıyordu.
Kimi ülkeler menfaat hesaplarıyla,
kimileri korkudan sessiz kaldı.
Ama Türkiye bir kez daha,
“sadece
izleyen” değil,
“tarihi değiştiren”
bir rol üstlendi.
Bu kez fark, sadece diplomatik
masalarda değildi;
insanlığın sesi, politik dillerin
arasından süzülüp masaya oturdu.
Erdoğan’ın, Trump gibi katı bir
siyasi figürü bile dönüştürmesi
bunun kanıtı.
Trump’ın “Erdoğan sert biri ama
süper biri” sözleri, aslında
diplomatik bir iltifat değil; bir
dönüşümün, vicdanın gücüyle
değişen politikanın itirafıdır.
🕊 Barışın Görünmeyen Mimarları
Gazze ateşkesinde öne çıkan
isimlerden biri de MİT Başkanı
İbrahim Kalın oldu.
Sessiz, ölçülü ama etkili bir
diplomasi yürüttü.
Doha’da, Şarm El-Şeyh’te, kopmak
üzere olan görüşmeleri tekrar
canlandırdı.
Bu, sadece bir görev değil;
Türkiye’nin yeni diplomasi
vizyonunun bir yansımasıydı.
Artık sahnede silah değil, akıl;
tehdit değil, diyalog konuşuyordu.
Ve o diyalogun merkezinde
“barışın diliyle konuşan bir
Türkiye” vardı.
—
⚖️ Barış Kırılgandır, Ama Değerlidir
Evet, ateşkes sağlandı.
Ama dünya, Gazze’nin ne kadar
kırılgan olduğunu çok iyi biliyor.
İsrail’in çekilme planı, Hamas’ın
yönetimden çekilme olasılığı,
yeniden inşa süreci…
Hepsi soru işaretleriyle dolu.
Fakat her şeyden önce bir nefes
var.
Uzun zaman sonra ilk kez, Gazze
sokaklarında sessizlik korkudan
değil;
yeniden yaşamanın ihtimalinden
doğuyor.
Bu ateşkes kalıcı olur mu bilinmez.
Ama bir gerçek var:
Barışın tohumu atıldı.
Ve o tohum, Türkiye’nin vicdanında
filizlendi.
—
✨ Son Söz: Barış, Cesaret İster
Gazze’deki çocuklar artık
bombaların değil, kuşların sesini
duymak istiyor.
Anneler, enkaz başında değil,
yeniden kurulacak evlerinin
önünde dua etmek istiyor.
Ve dünya nihayet anlamalı ki, barış
bir diplomasi başarısı değil —
insan olmanın en yüce hali.
Bugün Gazze’de sessizlik varsa, bu
sessizlik korkudan değil,
umuttandır.
Ve o umudun arkasında bir ülke
var:
Sözünü değil, vicdanını ortaya
koyan Türkiye.